Achter de geraniums zitten of uitvliegen als een ontpopte vlinder?

Welkom op mijn eerste blog!

Op deze blogsite gaat het over mijn leven in de fase waarin ik door mijn pre-menopauze, menopauze en post-menopauze ga. Het zullen geen verhalen worden waarin ik je verveel met al de bijkomende kwaaltjes van de menopauze, maar wel wat deze met mij doen als vrouw en mens.

Jaren terug toen ik begin 40 was bezocht ik eens een natuurwinkel. Uit het niets begon de verkoper, en tevens bedrijfsleider, van midden 50 met mij een gesprek aan te knopen over vrouwen van mijn leeftijd. Ik hoorde hem aan, maar snapte niet waarom ik dit verhaal over mij heen kreeg. In het kort kwam het erop neer dat vrouwen die de 40 gepasseerd waren er volgens hem niet meer echt toe deden. Omdat ik lichtelijk verveeld hem had staan aanhoren dacht ik eerst nog dat ik het verkeerd had verstaan of verkeerd had begrepen. Maar nee, onze taak als vrouw zat er dan wel op volgens deze meneer en was het voor hem niet duidelijk welke aanvulling wij nog op de maatschappij konden zijn. Normaliter heb ik mijn woordje wel snel klaar, maar in dit geval leek het of ik in een andere realiteit terecht was gekomen. Alsof ik mijzelf moest knijpen om te geloven dat ik daar daadwerkelijk in een winkel stond en deze bizarre monoloog van de man aan het aanhoren was.

Dit verhaal is mij altijd bijgebleven tezamen met de verbazing die dat bij mij opriep. Ik werd gelabeld als afgedankt, maar hoe labelde ik mijzelf? Dat dit verhaal veel over deze meneer zelf zegt dat mag duidelijk zijn. Maar waarom deed dit mij zoveel? Eerlijk gezegd begon ik steeds meer van mijzelf te begrijpen en kon ik zien dat dit mij, en andere vrouwen met mij, tot leden van de samenleving maakt die waardevol zijn. Net zoals ieder andere persoon die snapt wie hij/zij is en waarom hij/zij handelt vanuit een startpunt van zelfverantwoordelijkheid.

Maar mij greep dit aan, want deze meneer kietelde iets in mij toen hij sprak over er niet meer toe doen. Diep van binnen ben ik niet altijd een stabiele en sterke vrouw die ik naar buiten toe wel probeer te zijn. Een gevoel van inferioriteit die wellicht veel vrouwen met mij hebben overgeƫrfd van degenen die ons voor gingen, daar wilde ik niet aan herinnerd worden door deze meneer en al helemaal niet zo plompverloren.

Voor mij werd het uiten van mijn stem als vrouw tijdens de menopauze (pre-menopauze) iets waarvan ik vond dat ik dat vorm moest geven. Toen ik laatst in aanraking kwam met iemand uit het medische circuit en ik mij afvroeg of een bepaalde kwaal gerelateerd was aan mijn pre-menopauze, werd mij kort en bondig verteld dat ik niet alles maar moest afschuiven op de menopauze. Dit was nota bene een vrouw van middelbare leeftijd, ik voelde mij verraden door mijn eigen soort, een klap in mijn gezicht. Ik vroeg niet of deze mevrouw het eens met mij was, ik zocht naar antwoorden en sloot menopauze daarbij niet uit.

Het lijkt er vaak op dat er op menopauze nog een taboe rust. Op een verjaardag met dames van in de 60-70 probeerde ik wat meer informatie los te krijgen over hoe zij de menopauze hadden ervaren, maar meer dan dat het niet leuk was maar ook weer overging kwam er niet uit. Tijdens een etentje met o.a. dames van in de 50-60 werd mij gevraagd of ik niet op de tocht zat, toen ik zei dat kou geen probleem was aangezien ik in de pre-menopauze zit, keken de dames strak vooruit met geen enkele herkenning of medeleven op hun gezicht. Het doet mij erg denken aan de tijd dat ik net bevallen was en vrij snel door de verloskundige mij had laten verleiden om aan de pil te gaan en daar niet goed op reageerde. Laten we zeggen ik veranderde in een ijskoningin en het hebben van seks was iets vanuit een ander universum. Ik probeerde met vrouwen van mijn zwangerschapsclub hierover te praten, vrouwen waar ik close mee dacht te zijn, maar dat bleek toch echt een stap te ver. Er zijn dus klaarblijkelijk dingen waar je niet over praat.

Eigenlijk heb ik geen idee of alleen ik dit soort dingen ervaar en meemaak of dat anderen dat ook doen. Met andere woorden, ligt het bij mij, of is menopauze nog steeds een taboe en met fabels omhult fenomeen? Het moment dat voor mijn 50e mijn borsten ineens 2 maten groter werden, en ik zwaarder werd op dezelfde hoeveelheid voedsel, ging ik toch even Googelen. Ik schrok van wat ik herhaaldelijk las. Omdat ik nu in een levensfase was gekomen waarop ik niet meer zo druk was als voorheen en ik dus meer tijd had kon het zijn dat ik wat meer ging snoepen. Een koekje meer bij de koffie zou mijn uitdijen moeten verklaren. Hoezo rustiger dan voorheen? Vrouwen tijdens de menopauze staan nog midden in het leven, misschien niet met kleine kinderen, maar dat zegt niet dat we achter de geraniums zijn gekropen.

Je hebt het misschien al tussen de regels doorgelezen, maar ik kan mij best boos maken over de manier waarop er wordt gereageerd of niet gereageerd als het gaat om menopauze. In mijn volgende blogs zal ik mijzelf wat meer onder de loep nemen om zo de menopauze als een transitie periode te zien en te ontpoppen tot een mooie nachtvlinder. Te leren genieten van wie ik mag zijn en te laten zien dat het leven niet over is na de 40.